تبلیغات
خدا ... عشق ... حقیقت - رمز عشق خدا ... عشق ... حقیقت
خدا ... عشق ... حقیقت
از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
: : : :
تیتر یک

استفاده از مطالب این وبلاگ شامل هیچ قانون کپی رایتی نمی باشد.
موضوعات مطالب
نظرسنجی
کدام یک؟





پیوندهای روزانه
آمار و امكانات
آخرین بروزرسانی :
تعداد كل مطالب :
تعداد کل نویسندگان :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازید از وبلاگ :
اضافه كردن به علاقمندی ها
خانگی سازی
ذخیره صفحه
هدیه
شریعتی سخنانش را اینگونه آغاز کرد
در شبی چنین مقدس قرار نبود«من نامقدس »برنامه ای داشته باشم.
این حسی است که هرکدام از ما وقتی بدور از دین فروشی و خودنمایی قرار است خویش را بخاطر آوریم، هزار بار از ذهن و زبانمان می گذرد.
بقیع: درها را بسته اند، با فاصله ای اندک از مسجد النبی و تنها ساعاتی میتوان  از میان نگهبانان هزار ساله گورهای گم شده عبور کرد و به زمینی رسید که اندامهای پاکدامنان هزار ساله را در آغوش پنهان کرده اند، اندکی جلوتر، تنها چهار سنگ است بر چهار مزار. و تو حق نزدیک شدن نداری! اما مزار فاطمه غریبتر از تمام آنهاست.در شبی  تاریک چشمانش به روشنی جهان بسته شده و در شبی تاریک در خاک نهانش کرده اند.
خانه علی: از دامن پیامبر زاده شده است و همواره تکیه گاه رسول خدا بوده است. سخت ترین سالهای تنهایی پیامبر را دیده است و با معتقدترین معتقدان پیامبر و جانشین او، امام علی (ع) وصلت کرده است. در خانه کوچکش امام  حسن (ع)  و امام حسین (ع) پرورش یافته اند. روزهای تلخ بی وفایی به امام و همراه و همسر و همدلش را دیده است و در مظلومیت به پایان زندگی خویش رسیده است. همان که خداوند چشمه زاینده اش خواند و همواره  هست. آن خانه بزرگترین منشا و مبدا یک مذهب است که همواره در جهان خواهد ماند.
آخرین روز: شریعتی چنین روایت می کند:
... آرام و سبکبار بر بستر خفت، رو به قبله کرد، در انتظار ماند.
لحظه ای گذشت و لحظاتی ...
ناگهان از خانه شیون برخواست...
پلکهایش را فروبست و چشمهایش را بسوی محبوبش که در انتظار او بود گشود و شمعی از آتش و رنج  در خانه علی خاموش شد.
و علی تنها ماند با کودکانش.
از علی خواسته بود تا او را شب دفن کنند، تا گورش را کسی نشناسد.
و علی چنین کرد.
اما کسی نمیداند که چگونه؟ و هنوز نمیداند کجا؟
در خانه اش؟ یا در بقیع؟ معلوم نیست!
و کجای بقیع؟  معلوم نیست !
و چرا؟
آنچه معلوم است، رنج علی است، امشب ،بر گور فاطمه ...

=-=-=-=-=-=-=-==-==-=-
چند سال پیش ترانه ای گفته  بودم برای دلم .. شاید از جهت قافیه  و ادبی زیاد جالب نباشه اما از اولین کارهای ادبیاتیم  هست . ان شاء الله مقبول حضرتش افتد...

ای چاه بگویم یا نگویم؟

عمریست فتاده غم دل از آه یارم

گل عذار ، آرام جانم

           استخوان اندر گلویم، صبر بر اعدا نمودم

آبشار علم و حكمت بر زبانم

    نتواند برسد روح و پرنده بر مقامم

          خار اعداء روی چشمم

                              صبر بر ظلمت نمودم

جز علی كس طاقت نامرد دارد؟

 چه كسی درد علی بر دل نشاند؟

چه غمی بر دل فشاند؟

آه از آن دود سیاهی كه بدیدم 

                                                     آه از ناله آن كودك كوچك كه شنیدم

روزی به در خانه معشوقه من دود بلند است

                                                  روزی به بَرش حُسن جهان در پس بند است

روزی پدرش داده و از سوگ به ماتم

                                                        امروز شده دود از آن خانه به عالم

دیروز پدر داده سلامی به گل خویش

                                                      منّت زده بر ملك جهان از شكر خویش

بوسیده ز آن پسته خندان تن خویش

                                                     بنهاده دو غنچه بَرِ دوش و به سر خویش

امروز كه رفته شده آواره خاك پدر خویش

                                                   كه داد از دل دلریش! امان از پس تشویش

آنروز بدیدم گنه آل خفا را

  كز مجمع شیطان بدریدند جفا را

كردند سیه درب بتول و هنر آل كسا را

      چه بگویم كه بدیدم ناله اهل صفا را

          چه بگویم كه شنیدم ناله وا ابتا را

ای چاه چه سخت است نبودی كه ببینی

      آنطرف قبر پدر!

این طرف آن دو پسر

                       آن وسط سوخته در،

                                                                ناگهان دیدم كه زینب زد به سر

ای چاه چه گویم كه بُوَد قفل به دستم

می كشیدم سوی مسجد من نگاهم سوی یارم

     آری ای چاه چه گویم كه طنابی به گلویم

می كشیدم سوی مسجد چه كنم دخت عمویم؟

 *********

عشق حق بر دل سكونم داد امّا

من بدیدم اشك گل ،گلبرگ گل را

                     من علی ام من علی ام . نائب حق و نبی ام

گفتمت شرمنده ای روح علی

     تاج محفل، عشق منزل، قبله روی علی

گفتی ای جانم شدم من شرمگین از روی تو

                                                    از حسین و زینب و یا هوی تو

          من خجل آنگه كه چشمم دید آن بازوی تو

عشق تو هر بنده دارد ، بند بر دستش نداند

یا علی گویان بباید غیر حق هرگز نخواهد

        چه كند فاطمه جز حفظ علی چاره ندارد

     آتش  و در تازیانه ...

                               خود تو دانی ، نتواند نتواند

ای چاه بگویم یا نگویم؟

                 كه چه دیدم یا ندیدم

تو نبودی كه ببینی گونه عشق مرا

                            عشق پر اشك مرا

تو نبودی كه ببینی زینب آن دخت مرا

                                             چادر مادر به سر در نصف شب

                                             می كند پاك ز چشمش اشك تر

می دهد بر من تسلّی ...

                                             می كند او را تجلّی ...

                                                                 می كشم دستی به آن گیسوی سر

ای چاه، چه گویم كه در آن شب چه كشیدم

گو بگویم یا نگویم كه در آن شب من چه دیدم؟

ای چاه نبودی كه ببینی

                           دختری سوی بقیعی

                                                 از سر عشقش به مادر كه چه می كرد؟

                                                                              می پرید و ناله می كرد.

هر چه گویم تو ندانی معنی عاشق و عشق

              تو ندانی چه كشد شاهد عشق

                                                 كه چگونه بپرد واجد عشق

كه بخندد ز سر جاهلی آن ناهی عشق

كه بسازد پری از بیدلی آن نامی عشق

كه بسوزد ز سر عاشقی آن فانی عشق

                   پس نگویم راز عشقم

                                           چون كه راز اندر سرشتم

                                                                       چون كه من محصور عشقم

 رمز هستی راز عشقم  

                  گویمت من رمز عشقم .


دست نوشته ای از مهدی ... در روز شنبه یازدهم مردادماه سال 1382 | یادگاری های شما ()
عناوین آخرین مطالب ارسالی